Elke hand vertelt een verhaal.
Een verhaal van arbeid, van zorg, van tijd.
Van aanraking en afstand. Van wat werd vastgehouden en wat werd losgelaten.
In deze reeks foto's toon ik telkens één hand — handpalm of handrug, links of rechts — van een individu. Geen gezichten, geen context. Enkel de hand, als stille getuige van een leven.
Het project ontstond als antwoord op de vraag: hoe toon je de kwetsbaarheid van de mens in je eigen kunstvorm?
Ik koos voor handen. Omdat ze zoveel onthullen: ruwheid, zachtheid, openheid, geslotenheid, jeugd, ouderdom, verzorging, verwaarlozing.
Maar ook omdat ze iets verbergen. Want hoe een hand eruitziet, vertelt niet of iemand zich mentaal of fysiek kwetsbaar voelt. Die kwetsbaarheid is vaak onzichtbaar — en toch aanwezig.
Door handen te verzamelen van zoveel mogelijk mensen, wil ik een mozaïek tonen van menselijke aanwezigheid. Geen oordeel, geen hiërarchie. Enkel een uitnodiging om te kijken. En misschien, om te voelen.
Als extra'tje heb ik mijn eigen hand als een soort sculptuur bij in het project gestoken. De "High Five" is enkel fysiek beschikbaar op vraag.
